zondag 18 november 2012

Lang leve deadlines!

Zo'n definitieve datum waarop iets helemaal af moet zijn, dat werkt toch remmend? Als ik daar even over nadenk, dan moet ik zowel ja als nee antwoorden.

Nee, want voor een schrijver kan een deadline immers net die stok achter de deur zijn, die nodig is om aan het werk te blijven. Om achter dat bureau aan die laptop te gaan zitten.
Omdat er in mijn werkkamer geen baas zit die zegt dat ik moet opschieten. Die baas ben ik zelf. En de verleiding om eerst even dat kopje thee te halen, of die was in de droger te stoppen, of dat nieuwe magazine even te doorbladeren - heel eventjes dan - en nog wel duizend dingen meer, is erg groot.
Deadlines zijn dus nodig.

Maar ik moet ook 'ja' antwoorden, want net door dat soort deadlines hoor ik de hele dag wel duizend plopjes in mijn hoofd. Andere verhalen, personages, ideeën, titels schieten als paddenstoelen op in mijn hoofd, net als ik die ene deadline moet halen. Net als ik op mijn vingers kauw wegens gebrek aan inspiratie voor net die ene opdracht die af moet.

Er ligt een notaboekje naast mijn computer. Ik heb wel een paar kasten vol van die boekjes en ik koop ze ook vlotjes weer bij. Nooit genoeg van die dingen, denk ik dan. Handige schriftjes die net in mijn tas passen om waar ik ook ben een idee meteen bij het nekvel te grijpen en met hunkerende vingers op een lege bladzij te pennen. In het rijtje naast de vele andere drummende plopjes.
Bij mij werkt het dus zo.

En het gekke is, als de deadline netjes gehaald is en ik dat even vier met een kop thee en een koekje, dan houdt het ploppen ineens op. Want dan, ja, dan heb ik natuurlijk weer zeeën van tijd. En dat ene verhaal, dat ik daarnet zo dringend wilde neerpennen, dat kan nu wel even wachten.

En dan open ik een nieuwe leuke mail. Of ik even een opdracht wil doen. Met een deadline. Ik veer enthousiast overeind. Natuurlijk wil ik dat! Ik begin er meteen aan. De kop thee moet maar even wachten.

En dan zijn ze er weer.
Plop, plop, plop.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten